Krótkowzroczność jest jednym z ważniejszych problemów zdrowia publicznego współczesnej okulistyki pediatrycznej. Dynamiczny wzrost częstości jej występowania w populacji dziecięcej oraz ryzyko rozwoju wysokiej krótkowzroczności i związanych z nią powikłań sprawiają, że coraz większego znaczenia nabierają działania ukierunkowane na spowalnianie progresji wady. W ostatnich latach nastąpił istotny rozwój metod kontroli krótkowzroczności, obejmujących interwencje środowiskowe, leczenie farmakologiczne z zastosowaniem atropiny w niskich stężeniach oraz rozwiązania optyczne wykorzystujące specjalistyczne soczewki okularowe, miękkie soczewki kontaktowe i ortokeratologię. Liczne badania randomizowane oraz wieloletnie obserwacje kliniczne potwierdzają skuteczność tych metod w ograniczaniu progresji krótkowzroczności i spowalnianiu wydłużania osiowego gałki ocznej. W artykule przedstawiono aktualny stan wiedzy dotyczący kontroli krótkowzroczności u dzieci, ze szczególnym uwzględnieniem wyników najważniejszych badań klinicznych opublikowanych w ostatnich latach oraz współczesnych rekomendacji ekspertów. Omówiono skuteczność, bezpieczeństwo, zalety i ograniczenia poszczególnych metod terapeutycznych, a także praktyczne aspekty kwalifikacji pacjentów i monitorowania leczenia. Skuteczna kontrola krótkowzroczności wymaga indywidualizacji postępowania oraz długoterminowej współpracy lekarza, pacjenta i jego opiekunów.